Om haar 'scènes' op te bouwen, hanteert Kumi Oguro haar vrouwelijke modellen als een soort poppen en ze plaatst hen in een niet nader bepaalde ruimte. Alles lijkt onder controle van de kunstenaar, tegelijk heerst het gevoel dat er tot op zekere hoogte plaats is voor intuïtieve beslissingen of onvrijwillige actie in de loop van de enscenering.

De gezichten of de identiteit van de modellen worden meestal niet onthuld. Hun houdingen zijn oncomfortabel of op zijn minst onnatuurlijk. Dit creëert, samen met de bijzondere manier van kadreren - het suggereren van een buitenbeeld - en het sterke licht-donkercontrast een fundamentele spanning in het werk.

Oguro schotelt ons, kijkers, geen specifiek verhaal voor. In plaats daarvan, krijgen we een droomachtige ervaring die we, zoals onze eigen dromen, vaak onmogelijk kunnen verklaren, alsof er een duidelijke logica in ontbreekt.

Haar beelden doen ons denken aan het moment ‘vóór’ of ‘na’ datgene wat (in feite) zichtbaar is. Sommige foto’s lijken bijna ‘tijdloos’ te zijn, alsof een situatie altijd zo geweest is en zo zal blijven, onveranderd. Deze tijdsdimensie, in combinatie met haar omgang en verwerking van de ruimte, voegt een filmische indruk toe aan het werk.

Het ongemak of de verwarring die ontstaat bij het bekijken van de foto’s wordt veroorzaakt door het gelijktijdig bestaan van contrasterende elementen: het gevaarlijke en het vreedzame, het akelige en lachwekkende, het tragische en het speelse.