Ze hebben er allemaal weinig zin in, en toch zoeken de familieleden uit Still Walking elkaar op. De verdrinkingsdood van de oudste zoon moet nu eenmaal worden herdacht, met rituelen en herkauwde herinneringen. Het bejaarde koppel ontvangt de dochter en haar gezin, en de jongste zoon Ryota met zijn vrouw en stiefzoon

Hirokazu Kore-eda, Japan, 114Â', 2008
Met: Yoshio Harada, Kirin Kiki, Hiroshi Abe e.a.

Ze hebben er allemaal weinig zin in, en toch zoeken de familieleden uit Still Walking elkaar op. De verdrinkingsdood van de oudste zoon moet nu eenmaal worden herdacht, met rituelen en herkauwde herinneringen. Het bejaarde koppel ontvangt de dochter en haar gezin, en de jongste zoon Ryota met zijn vrouw en stiefzoon. Het gros van de film speelt zich af tijdens een etmaal. Er wordt gegeten, gedronken, gekeuveld en gediscussieerd. En al wordt er veel gepraat, de stiltes zijn even veelzeggend als de dialogen.
Regisseur Hirokazu Kore-eda observeert dit gebroken en gebrekkig gelijmde gezin met de interesse van een toevallige gast. De camera beweegt hoogstens drie keer, en ook dan staat het je vrij om het kader af te tasten, de blik op een gezicht of gebaar te richten, of misschien ook wel op een trein in de verte.
Al in Nobody Knows (2004) had Hirokazu een feilloos oog voor de manier waarop een gezin zichzelf staande houdt. De kinderen die in die film door hun ouders in de steek worden gelaten, gaan kopje onder; de familie uit Still Walking lijkt ondanks alles overeind te blijven. En zoals bij de meeste families gebeurt dat met bedrieglijk kleine dingen. Door samen te koken, bijvoorbeeld, of door nieuwe tandenborstels klaar te leggen. Je hebt een genie als Hirokazu nodig om te laten zien hoe groots zulke overlevingsstrategieën eigenlijk zijn.