De geschiedenis van de wetenschap, vastgelegd in gedateerde boeken. Is er iets beters om de relativiteit van onze cultuur mee uit te drukken? Het ontstaan van de psychiatrie, genezen of maken van zogenaamde ‘gekken’, vastgelegd in gevalstudies, gefotografeerd in een kille medische omgeving, met ontsierd gelaat waarop persoonlijk leed te lezen staat. Het zijn de basisgegevens van het recente oeuvre

Maar dan begint het pas. MarieAnge hercontextualiseert deze beelden. Ze maakt er iconen van ons maatschappelijk falen van. De kleine beelden gevonden in neurologische boeken, vergroot ze uit zodat er een vervaging ontstaat. Het floue als hedendaags esthetisch gegeven om de onzekerheid van de tijd mee uit te drukken, bespeelt ze graag. Er is meer. Dat vervagen is ook een teken van ons ongeloof in de helderheid die toegeschreven wordt aan het rationalisme en de zuiverheid van het bewustzijn. Het is doordrongen van de krachten van het onbewuste. Tevens doorspekt met de overtuiging dat het heden vol zit van herinneringen aan het verleden. Het geheugen als subjectieve leidraad voor het leven.

Het blijft niet bij een uitvergroting alleen. MarieAnge gebruikt ook andere technieken om zich de beelden toe te eigenen. Via fotopolymeerfilm brengt ze die over op een plaat. Ze gaat er bijvoorbeeld op krassen. Vooral ook het gebruik van een naaimachine vernietigt het beeld, juist door het meer zichtbaar te maken: treffend, raak, kwetsbaar … De naaimachine doet hier dienst als een tekeninstrument. Ze brengt patronen aan, kriskrasse rasters. De onvermijdelijke connotatie via textiel naar de vrouwelijke zorgzaamheid is mooi meegenomen.

Nog meer vervaging verkrijgt ze door beelden in lagen over elkaar aan te brengen, zodat men een soort collectief beeld verkrijgt. Wie is wie? Die – als men er bij stilstaat – onoplosbare vraag, wordt er nog moeilijker op. In een reeks meent men al eens de snor van Hitler te zien in een flits. En daar gaat het over. Dit menselijk wrakhout, deze getormenteerde figuren hebben hun oorzaken, te zoeken in de ideologie, de macht, de verkrachting, de hypocrisie, de inlijving in korsetten.

Dan is er nog iets specifiek aan de beeldtaal van MarieAnge. Ze cultiveert haar onhandigheid, die daardoor geen gebrek maar een eindigheid wordt, geen tekort maar een aanwezigheid. Het kind in haar is gebleven en wordt steeds weer herboren.